Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Κόκκινο Μπαλόνι (1956)


Το Κόκκινο Μπαλόνι είναι μια μαγική ιστορία για τη φιλία ανάμεσα σε ένα μικρό αγόρι και ένα μπαλόνι, με φόντο το Παρίσι της δεκαετίας του `50. Σκηνοθετήθηκε το 1956 από τον Αλμπέρ Λαμορίς. Την ίδια χρονιά κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Κανών (για ταινία μικρού μήκους) και έναν χρόνο αργότερα το βραβείο όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Μια ταινία (χωρίς διαλόγους) για την παιδική αθωότητα. Μια ταινία για το παιχνίδι και τη «μαγεία» που δεν μπορούν να κατανοήσουν οι ενήλικοι. Αλλά επίσης και για το πόσο εγωιστικά και μοχθηρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά όταν δεν μπορούν να αποκτήσουν αυτό που θέλουν· πολύ απλά μετά θέλουν να το καταστρέψουν. Εκτός από την αναγνώριση και την εξαιρετική υποδοχή που έτυχε η ταινία από τους κριτικούς, είχε και εξαιρετική εμπορική πορεία όπου κι αν προβλήθηκε. Είναι μια ταινία που έχουν λατρέψει πολλές γενιές παιδιών (και ενηλίκων) σε ολόκληρο τον κόσμο με πρωτοποριακά οπτικά εφέ για την εποχή του.Το «Κόκκινο μπαλόνι» δεν έχει τίποτα το αληθινό: είναι όλα παραμυθένια. Ένας μπόμπιρας απελευθερώνει το αντικείμενο του τίτλου, φυλακισμένο σε κάποιον από τους καφέ-γκρίζους δρόμους της πόλης. Πρόκειται για το μοναδικό «έγχρωμο» αντικείμενο στα κάδρα μιας έγχρωμης ταινίας! Παραμυθένια και η σχέση που θα αναπτύξουν, βγαλμένη από το ντισνεϊκό σύμπαν όπου ένα ξύλινο αγόρι γίνεται αχώριστος φίλος με έναν γρύλο ή τα κουζινικά μιας έπαυλης μπορούν να επιδοθούν σε μουσικοχορευτικές επιδείξεις. Μια σχέση εκτός περιγραφής, μη απτή, άρα υπαρκτή όσο και οι αόρατοι φίλοι της παιδικής ηλικίας. Εξίσου παραμυθένιο και το φελινικό κρεσέντο του τέλους, που απογειώνει το μικρό ήρωα στον ουρανό: είναι η ανάσταση και η θριαμβευτική ανάληψη, που ολοκληρώνει την αναπαραγωγή ενός σχήματος καθαρά χριστιανικού.Το «Κόκκινο μπαλόνι» δεν έχει τίποτα το παραμυθένιο: είναι όλα αληθινά σαν τη μοναξιά του κυρίου Ιλό, του σχεδόν βουβού alter ego του Jacques Tati. Σε αυτό το λούνα παρκ των σινεφίλ αναφορών θα συναντήσουμε ακόμα τον Jean Vigo («Διαγωγή μηδέν») και τη μοναδική οικονομία του στην απεικόνιση ενός εχθρικού ενήλικου σύμπαντος. Αυτός ο πρόωρα χαμένος αναρχικός θα ήταν σίγουρα περήφανος για τη σκαμπρόζικη διάθεση… του κόκκινου μπαλονιού, που δεν διστάζει να κάνει τον βίο αβίωτο στον αυταρχικό καθηγητή του φίλου του! Ένα μπαλόνι τόσο αληθινό, όσο και κάθε συνείδηση που δεν έχει (προλάβει να) αλλοτριωθεί: γι αυτό και είναι ανεπιθύμητο στους θεσμοθετημένους χώρους κοινωνικοποίησης και πατροναρίσματος του αγοριού. Είναι όλα αληθινά στο «Κόκκινο μπαλόνι», στον βαθμό που τα όνειρα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της 24ωρης πραγματικότητας. Ο Albert Lamorisse μοιάζει ακριβώς να ενορχηστρώνει ένα απόλυτα προσωπικό όνειρο, με αλάνθαστο timing και μοναδική επιλογή χώρων. Ίσως να μην συνειδητοποιούσε ότι η «χριστιανίζουσα» ιστοριούλα που ονειρεύτηκε εδράζεται σε ένα πολύ αρχαιότερο παγανιστικό σχήμα.

Πηγή http://subz.blog-spot.gr/

Αστικά Μυστικά Πληροφοριακά,το βίντεο-κλιπ του τραγουδιού "9 Crimes" από τον Damien Rice έχει βασιστεί στο σενάριο του "Le ballon rouge".

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Chupacabra (τσουπακάμπρα)

Ο θρύλος λέει πως το «τέρας» αυτό από τη Λατινική Αμερική επιτίθεται στα κοπάδια, κυρίως τις κατσίκες, και ρουφά το αίμα τους. Το όνομά του είναι chupacabra, από τις ισπανικές λέξεις chupar που σημαίνει ρουφώ και cabra που σημαίνει κατσίκα.

Οι περιγραφές του θρυλικού αυτού όντος ποικίλουν: άλλοι λένε πως μοιάζει με ερπετό με μυτερά πτερύγια στην πλάτη κι άλλοι με άτριχο σκύλο με μεγάλα δόντια και μακριά νύχια.Το τσουπακάμπρα θεωρείται κρυπτίδιο, δηλαδή ζώο που η ύπαρξή του δεν έχει αποδειχτεί αλλά πιστεύεται ότι ανήκει στην παραδοσιακή λαογραφία και τη σύγχρονη τάση για μυθοπλασία. Περιγράφεται ως ένα μικρό (ύψος έως 1,2 μέτρα) πλάσμα με πράσινες φολίδες και αιχμηρές προεξοχές, καθώς και με πολύ κοφτερά και μακριά δόντια. Μερικοί μάρτυρες ισχυρίζονται ότι διαθέτει φτερά σαν της νυχτερίδας και κόκκινα μάτια που έχουν την ιδιότητα να υπνωτίζουν. Επιτίθεται κυρίως σε αιγοπρόβατα, τα οποία δαγκώνει και απομυζά ολόκληρο το αίμα τους, ενώ πιστεύεται πως η καταγωγή του είναι εξωγήινη. Πολλοί…

Τα Μυστήρια των συντριβανιών της πλατείας Γεωργίου στην Πάτρα.

Η ιστορία μας αρχίζει το 1875 επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, όταν στην πλατεία Γεωργίου τοποθετήθηκαν δύο θαυμάσια και περίτεχνα συντριβάνια.
Τα συντριβάνια τοποθέτησε η Γαλλική εταιρεία που είχε αναλάβει τα υδραυλικά έργα στην Πάτρα και στοίχισαν συνολικά 70.000 δρχ. ποσό υπέρογκο για τις οικονομικές δυνατότητες της τότε Ελλάδας.
 Το κάθε συντριβάνι κοσμείται από τέσσερις μπρούτζινους γρύπες και στην κορυφή του κάτω συντριβανιού ορθώνεται μια υδροχόος, στο δε πάνω συντριβάνι ένας αυλητής. Σε φύλλο της εποχής η Αθηναϊκή εφημερίδα Στοά γράφει: «Το κοινόν της πόλεως από τινών ημερών συρρέει περίεργον εις την πλατείαν του Γεωργίου προς θέαν των υδραυλικών έργων της Γαλλικής εταιρείας. Μέχρι της ημέρας ταύτης εστήθη το εν των αναβρυτηρίων, περί ου οι ειδότες λέγουσι ότι είναι όμοιον των εν Παρισίοις.

Η αξία αυτού ανεβαίνει τας 25.000 δραχμών, εκτός της μαρμάρινης λεκάνης και λοιπής εργασίας. Το ύψος αυτού ανέρχεται εις 7 μέτρα, συνίσταται δε εις στήλην πλατείαν εξ ορυχάλκου, εν μέσ…

Το αντιτορπιλικό ΛΕΩΝ και το μυστηριώδες πείραμα της Φιλαδέλφειας

Λέων ΙΙΙ (Αντιτορπιλικό)/ D-54 τύπου ‘BOSTWICK’Πρώην ‘USS ELDRIDGE DE 173’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Federal Shipbuilding and Diydocking Ca, Newark, NJ’. Καθελκύστηκε στις 25 Ιουνίου 1943. Ένα από τα 4 Α/Τ συνοδείας που παραχωρήθηκαν από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Του ιδίου τύπου : ‘Αετός ΙΙ’, ‘Ιέραξ ΙΙΙ’, ‘Λέων ΙΙΙ’ και ‘ΠΑΝΘΗΡ ΙΙ’. Το 1943 ναυπηγήθηκε. Παρελήφθη στις 15 Ιανουαρίου 1951 στις Η.Π.Α στη Βωστόνη από την Ελληνική Μητρόπολη Νέας Αγγλίας. Χρήσιμα πλοία που στήριξαν τον Στόλο. Εκτός από την κυρίως αποστολή του χρησιμοποιήθηκε εντατικά επί πλέον σε περιπολίες στο Ανατολικό Αιγαίο και Δωδεκάνήσα. Κάλυψε εκπαιδευτικές ανάγκες της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ). Άνηκε στην διοίκηση Αντιτορπιλικών. Παροπλίστηκε στις 15 Νοεμβρίου 1992 (ΟΠΠ/ΝΣ)Υπήρξε 1 από τα 4 αντιτορπιλικά της κλάσης Cannon που δόθηκαν στο Ελληνικό Π.Ν. και έγιναν γνωστά ως «τα θηρία», καθώς ονοματίστηκαν «Αετός», Ιέραξ», «Πάνθηρ» και «Λέων». Δύο από αυτά έμελλε να γίνουν διάσημα…